ukryj menu          

Pochwała wesołości

słowa: Ignacy Krasicki
muzyka: Sylwek Szweda 1980 r.
               C          G     a

To  mi mędrzec zawołany,

                   C           G            a

Co z szklaneczką mądrość godzi:

                C       G            a

Trunek pieśnią  przeplatany -

           C     G             a

Ta zapala tamten chłodzi.

                            G                     a

            Po szklaneczce do piosneczki

                          G                       a

            Po piosneczce do szklaneczki,

 

   

Fraszka taka mądrość dzika,

Co pozorem smutnym straszy;

Pieśń powabna myśl przenika,

Serca wesołość od flaszy.

Po szklaneczce do piosneczki

Po piosneczce do szklaneczki,

 

Smutek się tam nie zapląta,

Gdzie szklaneczka myśli żarzy;

Wiwat syn Anakreonta

Z podobieństwa myśli, twarzy!

                 Po szklaneczce do piosneczki

                 Po piosneczce do szklaneczki,

 

Wieńczmy czoła nasze różą -

Dla dziwaków tylko kolce;

Dobre nam się czasy wróżą,

Niech się rodzą Bohomolce.

                  Po szklanaczce do piosneczki

                  Po piosneczce do szklaneczki.

 

1980
Ignacy Krasicki herbu Rogala (ur. 3 lutego 1735 w Dubiecku, zm. 14 marca 1801 w Berlinie) – biskup warmiński od 1767, arcybiskup gnieźnieński od 1795, książę sambijski, hrabia Świętego Cesarstwa Rzymskiego, prezydent Trybunału Koronnego w Lublinie w 1765[1], poeta, prozaik i publicysta. Jeden z głównych przedstawicieli polskiego oświecenia. Nazywany „księciem poetów polskich”. Jako biskup warmiński z rozmachem urządzał swoje rezydencje w Lidzbarku i Smolajnach. Z racji pełnionej funkcji zasiadał w Senacie Rzeczypospolitej.
W 1781 r. wydał nakładem drukarni Michała Grölla w Warszawie dwutomowy Zbiór potrzebniejszych wiadomości, drugą po Nowych Atenach polską encyklopedię powszechną. Jest również autorem dzieła uznawanego za pierwszą polską powieść (Mikołaja Doświadczyńskiego przypadki). Tworzył głównie bajki, satyry i poematy heroikomiczne.