ukryj menu          

Sen Katarzyny

słowa i muzyka: Jacek Kaczmarski
                       G               D            G

Na …

                     G                  D                     e

Podparłam …

                       C                D                          e

Mam …

                C           D         G

A …

  
 Fis                                   h

Pałace …

   Fis             G                     D

Kiedy …

 C               D                   e

Mam …

C              D                     G

I …

 

       …

   e                  a                      C  D     G

Sen …

 

 

Kobietą …

Nie …

Ich …

Już …

 

Ze …

Rzekł …

I …

Po …

 

Ref....

 

Kochanka …

Co …

Co …

I …

 

Co …

Ten …

I …

Dawał …

 

- …

Sen …

Gdyby …

- …

Jacek Kaczmarski (ur. 22 marca 1957 r. w Warszawie, zm. 10 kwietnia 2004 r. w Gdańsku) –polski poeta, prozaik, piosenkarz, twórca tekstów piosenek. Znany głównie dzięki piosenkom o tematyce historycznej (Rejtan, czyli raport ambasadora; Sen Katarzyny II, Lekcja historii klasycznej) i społeczno-politycznej (Mury, Nasza klasa, Obława).
Postać powszechnie kojarzona z etosem pierwszej Solidarności oraz stanem wojennym – okresem, kiedy jego liryka, rozpowszechniana w nieoficjalnych wydawnictwach, identyfikowana była jako głos antykomunistycznej opozycji.
W opinii społecznej utrwalił się wizerunek Kaczmarskiego jako barda z gitarą, śpiewającegoprotest songi, choć jego twórczość wykraczała daleko poza ten stereotyp.

Katarzyna II (właściwie: Sophie Friederike Auguste zu Anhalt-Zerbst, ros. Екатерина II Алексеевна: Jekaterína II Alekséjewna), znana jako Katarzyna Wielka (ur. 2 maja 1729 w Szczecinie, zm. 17 listopada 1796 w Petersburgu) – cesarzowa (Imperatrica) Rosji, żona cara Piotra III (zm. 1762).
Podziwiana przez zachodnich filozofów za mądrość, umiłowanie wiedzy i sprzyjanie oświeceniu, w rzeczywistości rządziła niezwykle twardą ręką. Zezwoliła szlachcie na handel chłopami i zsyłanie buntowników na Syberię, krwawo stłumiła bunty kozackie i chłopskie. Uczestniczyła w rozbiorach Polski.
Urodziła się 2 maja w Szczecinie jako córka niemieckiego księcia z dynastii askańskiej Christiana Augusta i Joanny Elżbiety w prowincji Anhalt-Zerbst. Na chrzcie otrzymała imiona Sophie Friederike Auguste. W 1745 poślubiła księcia holsztyńskiego Piotra Ulryka, późniejszego cara rosyjskiego Piotra III. W 1762, po półrocznych rządach, został obalony przez swoją żonę Katarzynę II i jej zwolenników (wojsko zbuntowane przeciw Piotrowi III ze względu na wcielanie przez niego do armii wzorów z armii pruskiej), która objęła władzę w czerwcu 1762 roku.
Katarzyna II była bardzo aktywna w sprawach polskich. Po śmierci w 1763 r. króla polskiego Augusta III jego następcą przy poparciu wojsk rosyjskich został stolnik wielki litewski Stanisław August Poniatowski. Był on byłym faworytem Katarzyny II, a koronacja odbyła się 25 listopada 1764 r., w dniu imienin protektorki. Częściowo z jej inspiracji w 1767 r. zawiązała się w Radomiu Konfederacja Generalna przeciwko królowi i reformom Familii, jak nazywano stronnictwo Czartoryskich i Poniatowskich. Gdy potem sejm konfederacyjny 1767-1768 uchwalił tzw. prawa kardynalne, poseł rosyjski Nikołaj Wasiljewicz Repnin sprawił, że gwarantem tych praw została Rosja.