ukryj menu          

Ona należy do mnie

„She Belongs to Me”
(„Bringing It All Back Home”, 1965 Columbia)
słowa i muzyka: Bob Dylan
tłumaczenie: Sylwek Szweda 27.07.2006

          D                                        G                                D  G   D

Ona zawsze ma co chce, jest artystką i nie patrzy wstecz,

          G                                                                           D   G D

Ona zawsze ma co chce, jest artystką i nie patrzy wstecz,

               E7                                      G                           D   G D

Może zdjąć z nocy ciemność i na czarno zamalować dzień.

  

2.

Wnet jak wryty staniesz, dumny, że ukradłeś coś z jej oczu,

Wnet jak wryty staniesz, dumny, że ukradłeś coś z jej oczu,

Będziesz zerkał przez dziurkę od klucza nakręcając się nocą.

  

3.

Ona stoi tak pewnie i jest bezpieczna wszędzie,

Ona stoi tak pewnie i jest bezpieczna wszędzie,

Jest niczyim dzieckiem, Prawo jej nie dosięgnie.

  

4.

Egipski ma pierścień co oślepia swym blaskiem,

Egipski ma pierścień co oślepia swym blaskiem,

Jesteś chodzącym antykiem zauroczonym właśnie.

  

5.

Klęczysz przed nią w niedzielę, a urodziny jej są święte,

Klęczysz przed nią w niedzielę, a urodziny jej są święte,

W Dniu Zmarłych daj jej trąbkę, a na Gwiazdkę kup jej bęben.

27.07.2006
"She Belongs To Me" Bob Dylan
She belongs to me
Bob Dylan - She Belongs to me (Live 1966)
"Elle m'appartient, c'est une artiste" She belongs to me - Francis Cabrel
Ricky Nelson~She Belongs To Me-SlideShow
 
She Belongs To Me (Post Production)
She Belongs To Me by The Black Points
Grateful Dead: She Belongs to Me
She Belongs To Me
The Rose Garden- She Belongs To Me
She Belongs To Me
She Belongs to Me (Bob Dylan) - The Beat Poet
She Belongs to Me lesson - Bob Dylan
Penelope Fortier ("She Belongs To Me", Dylan Cover)
She Belongs to Me (Bob Dylan) ~ Funky Feather
Shannon McNally - "She Belongs to Me" at Music in the Hall 15 (August 11, 201
She belongs to me Cover

She Belongs to Me – piosenka skomponowana przez Boba Dylana, nagrana przez niego
w styczniu i wydana na albumie Bringing It All Back Home w marcu oraz na singlu
w kwietniu 1965 r.
Tytuł „She Belongs to Me” (pol. Ona należy do mnie) jest w pewnej części żartobliwy, ale
w dużo większej części jest ironiczny. Wynika to z treści piosenki.
Jest to ballada, oparta na bluesie, która jest utworem całkowicie antymiłosnym. Piosenka ta skierowana jest do diabolicznej i tajemniczej kobiety-manipulantki. Obiekt jej manipulanctwa – narrator-Dylan – przez całą piosenkę usiłuje przekonać słuchacza, że jest on niezależnym mężczyzną, nawet jeśli wydaje się, że jest inaczej. Jest to więc utwór o kobiecie-wampie, prawdziwej „zjadaczce mężczyn”.
Kim zatem jest owa kobieta? Jeśli dokładnie przysłuchamy się tekstowi, to pewne ślady mogą prowadzić do wniosku, że jest nią Joan Baez (”artystka”, „nosi krzyż egipski”). Paul Williams sugeruje, że dosłownie wnioskując z tekstu, jest to piosenka o pożeraczce serc męskich
z pokoju nr 103 z „New Orlean Rag”. Jest to utwór, który dla fanów Dylana stanowił zawsze łamigłówkę i wymyślono co najmniej tuzin teorii go objaśniających.
Od strony muzycznej jest dość zamaskowany walc bluesowy. Źródłem może być tradycyjny blues „I'm a Stranger Here” nagrany m.in. przez ”Blind Boy” Fullera 12 lipca 1939, który nawet zawiera kilka podobnych wersów. Wersje nagrane 13 stycznia były akustyczne, nagrane tylko w duecie z Johnem Sebastianem na basie. Prawdopodobnie więc początkowym zamiarem Dylana było nagranie właściwie kolejnego solowego albumu. Jednak z 13 na 14 stycznia zmienił zdanie i zaprosił innych muzyków, wśród nich afroamerykańskiego gitarzystę Bruce'a Langhorna, który w wielkim stopniu przyczynił się do ukształtowania brzmienia folku amerykańskiego. Sesje były nerwowe, gdyż Dylan wtedy kompletnie nie potrafił współpracować z innymi muzykami; był typowym solowym artystą, który zawsze wykonywał swoje utwory zgodnie z tym, co mu akurat przyszło do głowy. Jedynie obecność Sebastiana i Langhorna, których znał od dłuższego czasu, spowodowała, iż „elektryczne” sesje w ogóle się udały. Jednak większość elektrycznych wersji przegrywa jakościowo z nagranymi wcześniej wersjami akustycznymi.
Pierwszy wers „She's got everything she needs/She's an artist, she don't look back” (pol. Ona otrzymuje wszystko, co chce/jest artystką, nie spogląda wstecz) nawiązuje do bluesa Johna Lee Hookera „Don't Look Back”. Jednak chyba ważniejszym źródłem jest słynna wypowiedź afroamerykańskiego baseballisty Satchela Paige'a: „Nie oglądaj się, bo może ktoś do ciebie celuje”.
Piosenka została wydana na stronie B singla „Subterranean Homesick Blues” i dotarła do 39 miejsca na listach przebojów w USA i do 9 w Wielkiej Brytanii. Na singlu ukazała się druga wesja z trzech nagranych wersji „She Belongs to Me”. Był to pierwszy singel Dylana, który wszedł na listę przebojów.

Bringing It All Back Home (w niektórych krajach wydana jako Subterranean Homesick Blues) – piąta studyjna płyta Boba Dylana.wydana w 1965 roku. Pierwsza płyta nagrana z elektrycznym akompaniamentem (strona pierwsza). Stronę pierwszą wypełniały głównie elektryczne bluesy w tym "Subterranean Homesick Blues" i "Maggie's Farm" a także ballady "She Belongs to Me" i "Love Minus Zero/No Limit".
Na stronie drugiej (krótszej) znajdujemy akustyczne ballady o poetyckich tekstach. Jedna z nich "Mr. Tambourine Man" doczekała się elektrycznej wersji w wykonaniu zespołu The Byrds. Wiele piosenek z płyty Bringing It All Back Home na długie lata stało się żelaznym repertuarem koncertowym Dylana, a sama płyta została uznana za jedną z najważniejszych w karierze artysty. Producentem był Tom Wilson. Album wydała wytwórnia Columbia Records w 1965 roku jako płytę winylową.
W zestawieniu Top Ten Reviews album zajął 3 miejsce (na 208) za rok 1965, 13 miejsce (na 5308 albumów) za lata 60. XX wieku, i miejsce 78 (na 455,795) w ogóle.
W 2003 album został sklasyfikowany na 31. miejscu listy 500 albumów wszech czasów według magazynu Rolling Stone.

 Strona pierwsza:
  1. Subterranean Homesick Blues
  2. She Belongs to Me
  3. Maggie's Farm
  4. Love Minus Zero/No Limit
  5. Outlaw Blues
  6. On the Road Again
  7. Bob Dylan's 115th Dream
 
Strona druga:
  1. Mr. Tambourine Man
  2. Gates of Eden
  3. It's Alright, Ma (I'm Only Bleeding)
  4. It's All Over Now, Baby Blue
 
 
„Moja miłość mówi szeptem, wie że nie ma większego sukcesu od porażki i że porażka wcale nie jest sukcesem”.
 
                                                                            (Bob Dylan)